De val van Cambodja
Door: Koen Schouten & Menno de Kok
Blijf op de hoogte en volg Koen & Menno
25 Oktober 2008 | Cambodja, Phnom-Penh
Een hoop geschreeuw en getrek aan toeristen door Cambodjaanse tourguides die een tourtje over de grens willen Aanbieden... te voet leggen we het laatste stukje tot de grens van Cambodja af te midden van vele volgestapelde karretjes met mensen ervoor als trekpaarden die met de goedkopere Thaise spullen de grens oversteken. Een raar contrast werd zichtbaar tussen een rij feestende toeristen en de slepende armoede...
Rijdend in de bus richting Sieam Reab komen we erachter dat de hoofdroute geen weg is maar een glibberig zandpad waarover maximaal 40 km/h gereden wordt...
In Sieam Reab is het een grillig boel met oude koloniale gebouwen en een paar grote hotels voor toeristen die het grootste tempelcomplex van de wereld, De Ankhor Wat willen bezoeken. wij deden het echter wat goedkoper aan in klein guesthouse.
Volgende dag regelde de guesthouse eigenaar een taxikarretje waarmee we naar de machtigste tempels van Azie konden. Hier hebben we ons vergaapt de macht van het Khmer volk van weleer, een oude beschaving waarvan het imperium van het tegenwoordige oost-Birma tot aan oost-Vietnam liep inc. grote delen van Thailand, Laos, Cambodja en bijna geheel vietnam. Deze vergane glorie maakte een grote indruk, helemaal toen we een rondleiding kregen van de een local die alle geheimen prijs gaf in ruil voor een paar dollars... Hij vertelde bitter over de het communistische regime wat de hele tempel leeggeroofde en er vele mensen onthoofd heeft... ook in zijn familie...
We stappen uit de bus in de hoofdstad Prom-Penn waar een warrige drukte heerst, het enige deel van het land dat een beetje economische welvaart geniet. We bezoeken de Killing fields, een tempel volgestapeld met honderden doodshoofden. De verschrikking die van 1970 tot 1974 door het land raasde onder de naam "The Red Khmer" heeft onwaarschijnlijk veel doden op zijn geweten... Lopend langs de opgegraven massagraven zien we een boom met de woorden "baby-three" erop gekrast (dit komt later terug)... We leggen bloemen neer voor de tempel gevuld met doodshoofden en verlaten de naargeestige plaats. De zachtaardige taxichauffeur rijdt ons naar een voormalige school door de Red Khmer omgebouwd tot een martel/gevangenisgebouw en is nu een museum geworden wat een beeld geeft van het Red Khmer-regime... Eenmaal binnen kijken we op en horen we het huilende gesnik van toeristen die de ellende niet meer aankunnen, vrouwen lopen griendend langs schilderijen en er heerst een zwarte sfeer... dit land heeft zijn zwarte dagen nog niet verwerkt. 2,5 miljoen doden (30% van de populatie) gestorven in 3,5 jaar regime wat alles uitmoordde dat niet in hun denkbeelden paste.
Lopend door kamers zien we foto's van bebloede karkassen en massamartelingen lopen we door het einde op een van de schilderijen die de martelingen weergeven herken ik het eerder bezochte massa-graf waar een Red-Khmer soldaat een baby bij de enkels vast en t kleine kind met alle geweld tegen een boom aan ramt, met daarnaast een massagraf vol overleden baby's... nu begrepen we wat de huilende vrouwen gezien hadden en de gekerfde woorden "baby-tree" naast het massagraf eerder die dag...
Na een paar dagen met allerlei Cambodjanen gesproken te hebben realiseerden we ons dat iedereen in dit land door t regime gestorven familieleden heeft en nog diep verbonden is met de geschiedenis...
Cambodja...Denk aan een bijzonder groen land met glooiende heuvellandschappen, uitgestrekte rijstvelden en zijn glorieuze, machtige tempelcomplexen...
Maar denk en herdenk dan vooral de miljoenen doden die gevallen zijn tijdens een bloeddorstig, communistisch regime...
Rijdend in de bus richting Sieam Reab komen we erachter dat de hoofdroute geen weg is maar een glibberig zandpad waarover maximaal 40 km/h gereden wordt...
In Sieam Reab is het een grillig boel met oude koloniale gebouwen en een paar grote hotels voor toeristen die het grootste tempelcomplex van de wereld, De Ankhor Wat willen bezoeken. wij deden het echter wat goedkoper aan in klein guesthouse.
Volgende dag regelde de guesthouse eigenaar een taxikarretje waarmee we naar de machtigste tempels van Azie konden. Hier hebben we ons vergaapt de macht van het Khmer volk van weleer, een oude beschaving waarvan het imperium van het tegenwoordige oost-Birma tot aan oost-Vietnam liep inc. grote delen van Thailand, Laos, Cambodja en bijna geheel vietnam. Deze vergane glorie maakte een grote indruk, helemaal toen we een rondleiding kregen van de een local die alle geheimen prijs gaf in ruil voor een paar dollars... Hij vertelde bitter over de het communistische regime wat de hele tempel leeggeroofde en er vele mensen onthoofd heeft... ook in zijn familie...
We stappen uit de bus in de hoofdstad Prom-Penn waar een warrige drukte heerst, het enige deel van het land dat een beetje economische welvaart geniet. We bezoeken de Killing fields, een tempel volgestapeld met honderden doodshoofden. De verschrikking die van 1970 tot 1974 door het land raasde onder de naam "The Red Khmer" heeft onwaarschijnlijk veel doden op zijn geweten... Lopend langs de opgegraven massagraven zien we een boom met de woorden "baby-three" erop gekrast (dit komt later terug)... We leggen bloemen neer voor de tempel gevuld met doodshoofden en verlaten de naargeestige plaats. De zachtaardige taxichauffeur rijdt ons naar een voormalige school door de Red Khmer omgebouwd tot een martel/gevangenisgebouw en is nu een museum geworden wat een beeld geeft van het Red Khmer-regime... Eenmaal binnen kijken we op en horen we het huilende gesnik van toeristen die de ellende niet meer aankunnen, vrouwen lopen griendend langs schilderijen en er heerst een zwarte sfeer... dit land heeft zijn zwarte dagen nog niet verwerkt. 2,5 miljoen doden (30% van de populatie) gestorven in 3,5 jaar regime wat alles uitmoordde dat niet in hun denkbeelden paste.
Lopend door kamers zien we foto's van bebloede karkassen en massamartelingen lopen we door het einde op een van de schilderijen die de martelingen weergeven herken ik het eerder bezochte massa-graf waar een Red-Khmer soldaat een baby bij de enkels vast en t kleine kind met alle geweld tegen een boom aan ramt, met daarnaast een massagraf vol overleden baby's... nu begrepen we wat de huilende vrouwen gezien hadden en de gekerfde woorden "baby-tree" naast het massagraf eerder die dag...
Na een paar dagen met allerlei Cambodjanen gesproken te hebben realiseerden we ons dat iedereen in dit land door t regime gestorven familieleden heeft en nog diep verbonden is met de geschiedenis...
Cambodja...Denk aan een bijzonder groen land met glooiende heuvellandschappen, uitgestrekte rijstvelden en zijn glorieuze, machtige tempelcomplexen...
Maar denk en herdenk dan vooral de miljoenen doden die gevallen zijn tijdens een bloeddorstig, communistisch regime...
-
26 Oktober 2008 - 20:20
Julia:
hai lieve jongens
koen je weet wel wie hier schrijft he; het is dat duikinstructortje/globetrottertje waarmee je in utrecht een avondje samenwerkte en een heftige discussie mee had; weet niet meer waarover (jij?) however we hadden in het gemeen dat reizen een van de beste dingen is die een mens kan overkomen he. life is like a book and the ones that don't travel only read the first page--- : )))
jullie weggetje heb ik belopen eind 2006 en ja cambodja is een van de meest magische maar confronterende tripjes he. in S21 heb ik ook wel een paar zakdoeken volgesnoten. "when this was a prison nobody learned-when this was a school nobody died"
met moi ist ok. afgelopen 4 maanden heb ik onder-en-bovenwater in de Atlantic doorgebracht in het paradijslijke Bermuda- over 2 week land ik weer met pootjes op schiphol dan doen we kerst enzo in amsterdam en dan pak ik mijn tas voor Latin America, een rondje Peru-Chile-Argentina-Bolivia.
Waar brengt jou reis je na Cambodia?
xxx julia
juliavanbeinum@hotmail.com
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
